• Jelle vertelt .

"Zo’n brede glimlach is de beste waardering die je kunt krijgen"

Het verhaal van wijkverpleegkundige Jelle

Als student dacht ik dat het saai zou zijn. Alleen maar billen wassen en steunkousen aantrekken. Had ik het even mis. Werken in de thuiszorg is heel uitdagend. Al mijn capaciteiten worden continu aangesproken.

Niet netjes achter elkaar, maar kriskras door elkaar. Je moet altijd snel kunnen schakelen en ’s ochtends kun je niet voorspellen hoe je dag zal verlopen. Er komen spoedgevallen tussendoor, iemand heeft het plotseling heel zwaar en breekt in tranen uit of je wandelt een compleet verwaarloosd huis binnen. Saai? Dat is het nooit.

Lerende organisatie

Inclusief stage werk ik nu drie jaar als wijkverpleegkundige. Daarnaast ben ik actief als consulent ouderenmishandeling en volg ik een specialistische opleiding tot pijnconsulent. Zo’n zeventig procent van de ouderen in verpleeghuizen heeft last van chronische pijn die niet wordt herkend of erkend. Als pijnconsulent houd je je vaak bezig met psychologische ondersteuning, zoals mobiel blijven en muziek- en aromatherapie. Ik vind het belangrijk om daar een rol in te spelen, daarom zit ik ook in Oktobers pijnteam. In dat team werken we samen met artsen en onderzoekers aan oplossingen tegen chronische pijn. Oktober is echt een lerende organisatie, je krijgt hier alle kansen om je verder te ontwikkelen. Zowel op persoonlijk als op professioneel vlak. We worden bij allerlei projecten betrokken en er heerst een open sfeer.

Kritische vragen

Ik leer overigens ook veel van studenten die me vragen waarom ik dingen op een bepaalde manier doe. Na een aantal jaren in het vak sta je niet meer bij elke stap stil. Dan is het goed als iemand je handelingen even kritisch tegen het licht houdt. Daarom ben ik blij dat ik in een ZIN-team werk dat studenten opleidt. Daardoor heb ik veel meer contact met collega’s dan normaal. De thuiszorg is natuurlijk vrij solistisch werk. Als je op route bent, heb je alleen maar contact met cliënten. Heel anders dan op een afdeling in een woonzorgcentrum, bijvoorbeeld. Aan de ene kant is het fijn om zo zelfstandig te kunnen werken, maar aan de andere kant vind ik het erg prettig dat ik met projecten en overstijgende zorg mijn contacten met collega’s kan onderhouden.

Wijkverpleegkundige Jelle

“Werken in de thuiszorg is heel uitdagend.”

Warm bad

Het toffe van Oktober is dat er veel ruimte is voor eigen inbreng. Niet alleen voor ons als zorgverleners, maar ook voor de mensen om wie het gaat. De cliënt bepaalt en dat is echt uniek. Bij andere organisaties zijn er bijvoorbeeld vaak vaste douchedagen waar mensen zich aan moeten aanpassen. Maar hier kijken we naar wat mensen gewend waren toen ze nog gewoon thuis woonden. Als iemand elke dag wil douchen, dan moet dat kunnen. Verder is het een heel hechte organisatie. Het gemoedelijke en de vriendelijkheid: de Kempen zitten er echt wel in. Dat persoonlijke is onze kracht, denk ik. Dat heb ik zelf trouwens ook ondervonden. Op mijn eerste stagedag hing er een briefje op de deur: ‘Welkom in het team, Jelle!’. Dat was bij andere stageplekken wel anders. Hier voelde ik me meteen thuis. Alsof ik in een warm bad terechtkwam.

Loskomende emoties

Waar ik trots op ben? Dat ik heel snel een vertrouwensrelatie kan opbouwen met iemand die ik niet ken. Dat is ook wel nodig in mijn werk, natuurlijk. Een open houding, snel ergens doorheen prikken en tot de kern komen. Het klinkt hard, maar ik kan cliënten laten huilen als ik dat wil. En dat is goed, want dat betekent dat er emoties loskomen en dat mensen hun verhaal durven te vertellen. Als een cliënt bijvoorbeeld altijd boos en afwerend is, dan is het belangrijk om door die houding heen te prikken. Zo ontdek je wat er achter die boosheid zit. En zo kan de cliënt zijn emoties, die hem vaak dwarszitten, gaan verwerken. Ook dat is thuiszorg.

Afwisseling

Maar thuiszorg is bijvoorbeeld ook de zorg die ik momenteel heb voor een verstandelijk beperkte jongen. Deze jongen functioneert op het niveau van een vierjarige en spreekt geen Nederlands, wat het extra complex en uitdagend maakt. Als wijkverpleegkundige ben je niet gespecialiseerd in een bepaald ziektebeeld, zoals op een afdeling voor mensen met dementie vaak het geval is. Het ene moment sta ik dus bij een gehandicapte jongen van 26 in een villa van drie miljoen euro en het andere moment sta ik voor de gammele deur van een vijftigjarige drugsverslaafde die continu zit te blowen op de bank. Om daarna door te gaan naar een eenzame vrouw van 93 met doorligwonden die opleeft omdat je even met haar komt kletsen. Die afwisseling is soms heel wonderlijk.

Brede glimlach

Helaas wordt de zorg in Nederlands steeds schaarser en komen we veel mensen tekort. Zelf wil ik later ook goed verzorgd worden, door iemand met gevoel voor mensen. Daarom zet ik me graag in voor een betere beeldvorming van mijn werk. Wekelijks schrijf ik een blog en ik heb ook een boek uitgebracht met mijn ervaringen en verhalen uit de thuiszorg. Natuurlijk, mensen zien de thuiszorg niet als het meest sexy beroep ter wereld. Maar zelf zie ik het anders. Ik vind het prachtig dat ik met kleine dingen het leven van anderen een beetje beter kan maken. Dat ik vanochtend bij een cliënt op bezoek ging die begon te stralen toen ik de deur binnenstapte. Zo’n brede glimlach is de beste waardering die je kunt krijgen.